4. "Kind of Blue" albomunu çox sevirəm. Yadımdadır, məni sevən bir qız var idi, o vermişdi dinləməyə. Musiqiçi idi, ikimiz də cazı sevirdi, o isə üstəlik məni. sevgisi qarşılıqsız idi, amma mənə elə gəlirdi ki, bu hal ondan çox məni incidirdi. Albomu dinlədiyim gecə ağlımı itirmişdim. O gündən hardasa 15 il keçib. Amma "Blue in Green" kompozisyasını ilk dinlədiyim an içimdən keçənləri hələ də unutmuram və hər dinlədiyimdə məni məndən alır. Necə hesablamaq olar bilmirəm, bəlkə də üst-üstə toplasam, 1000 saat dinləmişliyim var bu musiqini. Çox sakit başlayır, sıradan bir caz kompoziyası kimi. Bir neçə dəqiqə sonra bitəcək və növbəti musiqi başlayacaq. Sonra onu başqası əvəz edəcək və ilaxır. Amma bir neçə saniyə keçir və hər şey darmadağın olur. Həyat onsuz da çətin və ağrılıdır. Daha da ağrılı olur. Qaranlıqlar daha da qaranlıq, ümidsizliklərimiz daha da ümidsiz olur. Amma əl çəkə bilmirsən. Dinlədikcə dinləyirsən.